İnsanın hayatında bazen her şeyin müthiş kolaylıkla aktığı, her işin rast gittiği, şansının ve enerjisinin yüksek olduğu dönemler olur ya; işte o günler benim için tam öyle günler.

Erkek kardeşim çok uzun bir süre sonra Amerika’dan Türkiye’ye gelmiş. Annem son aylarda seyahatlerimizde topladığımız bütün lezzetleri bir araya getirip müthiş rakı sofraları kuruyor. Masada Plomari‘den aldığımız uzo, Bolonya‘dan taşıdığımız mortadella, Egeli atalarımıza selam çakan fava, Adana geçmişimize selam çakan humus birlikte yer alıyor. Uzun sohbetler, kahkahalar, şerefeler…

Bizim dört kişilik çekirdek ailenin her bir ferdi bambaşka yerlerde yaşadığından ve kimse yaşadığı yerde pek sabit durmadığından, dördümüzün bir araya gelmesi oldukça nadiren gerçekleşebilen bir şey.

Üstelik bir de bu sefer yılbaşını dördümüz birlikte Adana’da kutlamaya karar veriyoruz. Herkes benden önce gidiyor, “Ben şirketteki işleri toparlar toparlamaz size katılacağım.” diyorum. Gidebileceğim gün geldiğinde millerimle bilet almak için THY’nin sitesine girdiğimde business class bilet, ekonomi sınıfından daha az puanla. O günlerdeki şansımın en bariz örneklerinden biri bu.

Mis gibi konforlu bir uçuşla Adana’ya gidiyorum, bizimkiler beni havalimanından alıyor, geleneksel olarak ilk istikamet Ciğerci Birbiçer. Biz Adana’ya iner inmez, eve filan uğramadan önce Birbiçer’e gider, Adana usulü ciğerli bir kahvaltı yaparız.

Bir de burada bir “ayı payı” var. Bence dünyanın en güzel kuşbaşı eti, aşağıda fotoğrafta gördüğünüz. Menüye girmesine ben sebep oldum, çok komik hikayesini şu yazıda daha önce anlatmıştım, tekrara düşmeyelim.

Sonrasında çok sevdiğimiz bir aile dostumuz arıyor, güneşli bir günde Hotel Bosnalı‘nın terasında taş köprü manzarasına karşı kokteyllerimizi tokuşturup keyif çatıyoruz. Hotel Bosnalı çok güzel tarihi bir binadan dönüştürülen, içi şahane antikalarla döşenmiş bir butik otel. Burada kalmasanız bile, terasındaki cafe restoranı güzel bir manzaraya karşı keyif çatmak için tavsiye ederim.

Adana ile hiçbir alakası olmayan, Katar’da yaşayan çok sevdiğim bir çift de, Katar’dan İtalya’ya Adana aktarmalı uçup, Adana’da kebaba doyarak bir gün geçirmeye karar vermiş. “Katar’dan İtalya’ya Adana aktarmalı uçmak” kulağa çok gerçek dışı gelse de gerçekten yaptıkları tam olarak bu. Üstelik de biz gerçekten Adana’da buluşmaya niyetlensek bu kadar denk getiremezdik. Onlarla Adana’nın en güzel kokteyl barı Maki‘de buluşuyoruz.

Sohbetimiz çok keyifli akıyor, oradan hep birlikte kebaplı bir akşam yemeği yemek için Bakırcılar‘a gidiyoruz. Adana’da herkesin favori kebapçısı farklı bir yerdir, benim favorilerimi şurada bulabilirsiniz. Bakırcılar’a ben de ilk defa gidiyorum, özellikle salaş bir ortam yerine şık bir mekanda, meze seçenekleri de bol biçimde kebap rakı yapmak için çok memnun kaldığımız bir mekan oluyor.

Ertesi sabah babam bizi 05:00’te kaldırıyor: “Hadi Antep’e gidiyoruz.” Sanki yakalanacak bir uçak varmış gibi bir aceleyle Antep’e doğru yola çıkıyoruz.

Kahvaltı Katmerci Zekeriya‘da, yemek İmam Çağdaş‘ta, (ki buradaki lahmacun bence olabilecek en en iyisi.) midemizde kalan son noktaları doldurma operasyonu Baklavacı Koçak‘ta.

Bütün bunların arasında çarşılarda alışveriş yapıyoruz. Erkek kardeşime San Francisco’daki partiler ve festivaller için – oralarda etnik parçalar çok havalı olduğundan- Antep yemenisi olarak adlandırılan el yapımı ayakkabılardan alıyoruz. Ben İstanbul’da aldığım hiç bir pul biberi yeteri kadar acı bulmadığım için aşk acısından bile acı pul biber alıyorum. Tütün Han‘da sunumu harika çok lezzetli menengiç kahvesi içiyoruz. Annem de o kahve sunumuna bayılıyor, onları yapan bakırcının peşine düşüp bunlardan da alıyoruz.

Annemle kardeşimin dehşetle bakışları arasında, babamla son ses İbrahim Tatlıses şarkılarına eşlik ederek ve dans ederek Adana’ya geri dönüyoruz.

View this post on Instagram

A post shared by @zillosh

Ertesi gün yılbaşı günü. Sabahın 07:00’sinde uyanıyoruz ve Kazancılar’a sokakta ciğerli rakılı kahvaltı yapmaya gidiyoruz. Burası eski şehir merkezinde, gerçekten pazar sabahları herkesin çoluğunu çocuğunu alıp geldiği, rakı içip ciğer yediği bir yer. Bu videoları paylaştığımda bana en en çok sorulan soru oluyor. Tarihi Şampiyon Ocakbaşı olarak aratabilirsiniz. Burada tek mekan burası değil, yan yana dizilmiş bir sürü yer var, herkes sokaktaki masalarda. Bizim tercihimiz hep Şampiyon’dan yana.

Benim üzerimde kürküm, kafamda geyik kulaklarım, sokağın ortasında ocakbaşının yanında rakımı yudumluyorum. Masamız çok şenlikli, rakı kadehlerimiz ardı ardına devriliyor. 31 Aralık günü saat daha 10:00 olmamışken, hepimiz sarhoşuz.

Babamın bir arkadaşı oradan bizi alıyor, “Size şimdi çok güzel bir şey yedireceğim.” diyor, taze taze dökülen meşhur kerhane tatlısı tezgahının başında buluyoruz kendimizi.

Seneler önce Adana’da tren istasyonunun önüne konulacak yılbaşı süslemesinde yanlışlıkla bir yıl sonranın süslemesi konulmuştu. Adana bu geleneği sürdürmeye devam ediyor, her yerde “Hoşgeldin 2025 yazıyor.”

Kapısında Hoşgeldin 2025 yazan kuaförümüze giriyor, saçlarımızı yaptırıyor, evde ailecek yılbaşı soframızı kuruyoruz. Yemekten sonra dolarla para kazanan abimin saçtığı paralar eşliğinde dans ediyorum. Sonra bizim ailenin yılbaşı geleneği olarak kumar masası kuruluyor. Biz tombala oynamıyoruz, direk çiplerle pokerciyiz. Kumar bizim ailede ciddi konudur, öyle şakasına oynanmaz, gerçekten para konulur ve kimse kimsenin gözünün yaşına bakmaz. 🙂

Büyük bir ciddiyetle çipler ileri sürülürken, yeni yıla az kaldığını fark ediyoruz. Buz dolabından şampanyamızı çıkartıp, balkonda onu patlatırken, komşularımızın hepsi silah patlatıyor. Büyük bir hızla içeri kaçıyoruz.

Ertesi gün sabah akşamdan kalan şampanyayı nar suyuyla karıştırıp, erkek kardeşimin memleketindeki mimosalı kahvaltılara selam çakıyoruz. Kazım’da muzlu süt ve çift kaşarlı yengen geleneğini de pas geçmeden, yeni yılın ilk kahvaltısını yapıp İstanbul’a dönüyoruz.

Nasıl başlarsa öyle gider diyişi doğruysa, 2024 yılının çok lezzetli ve çok şerefeli olacağını garanti altına almış olarak yeni yıla başlıyoruz.