Bu sefer size bir DJ’in peşinden adını bile telaffuz edemediğim bir Fransız kasabasına gidiş hikâyemi anlatacağım. Hayır bu bir aşk meşk hikâyesi değil. Gerçekten müzik sevdası.

Geride bıraktığımız yaz boyunca shazamladığım şarkıların birçoğunda aynı isim karşıma çıkıyordu: Notre Dame. Kışkırtıcı baslar, melodik geçişler, dans ederken insanın içine işleyen o sound… Bir noktadan sonra Spotify’da onun şarkılarını dinlerken turnede olduğunu fark ettim. Hemen tıkladım, nerelerde çalıyormuş diye baktım.
Ve karşıma Fransa’da, daha önce adını hiç duymadığım bir festival çıktı: Belharra Festival. Ve sadece Notre Dame değil, çok sevdiğim daha bir sürü DJ çalıyordu.

Nerede bu Belharra? Belherra’nın bölgenin adı olduğunu sanarak Google’a baktım, bir şey anlamadım. Instagram hesabına girdim, her şey Fransızca. Birkaç ekran görüntüsü alıp ChatGPT bebeğime çevirttim. Karşıma güneş tutulmasıyla ilgili bir sürü şey çıktı. Meğer festivalin ilk günü güneş tutulmasına denk geliyormuş. Bütün bu çabalarımın sonunda festivale dair işime yarayacak hiçbir bilgiye ulaşamadım.
En sonunda festivale mesaj attım: “Line-up yıkılıyor, ben gelmek istiyorum ama Fransızca bilmiyorum. Bu festival nasıl bir şey, nerede, nasıl gideceğim, nerede kalacağım?”
Oldukça şaşırdılar. Benim bu festivali nereden bulduğumu, neden İstanbul’dan kalkıp gelmek istediğimi pek anlayamadılar. Meğer Paris gece hayatından bir grup genç, Biarritz yakınlarındaki Saint-Jean-de-Luz’da böyle bir festival düzenlemeye karar vermiş. Ben de bir şekilde kendimi o grubun radarına sokmayı başardım, VIP giriş biletlerimi kaptım.

(Sürprizi baştan söyleyeyim: Böyle bir maceraya kalkışmak çok riskliydi. Bok gibi bir festival için dünya kadar yol yapabilirdim. Ne olduğu hakkında neredeyse hiçbir fikrim olmadan, biraz da gözü kapalı gittiğim bu festival, bu sene katıldığım açık ara en iyi festivallerden biri oldu. Ben böyle butik, henüz herkesin radarına girmemiş etkinlikleri keşfetmeye ve peşlerine düşmeye bayılıyorum.)
Bana söyledikleri tek şey şuydu: “Kasaba küçük, konaklayacak yer bulamazsın. Çok az otel var. Sen onu önceden ayarla.” Tamam dedim, yapıştırdım rezervasyonu. Festival alanına en yakın görünen otellerden birinde, üstelik bir spa otelinde. Festivalde dans, otelde masaj. Dans, masaj. Bayıldım plana.
Bir Uber’le ülke değiştirmek
San Sebastián’daki gurme turumu tamamlayıp otelden check-out yaptığımda festivalin olduğu yere nasıl gideceğim konusunda hâlâ hiçbir fikrim yoktu.
Tren ile geçmek en mantıklı senaryo olur gibi gelmişti bana ama üç ayrı tren ile aktarmalarla gitme fikri de hiç cazip gelmeyince, bir de şansımı Uber’de denedim. Aslında oldukça yakın bir mesafeydi ve 40 euro ücret veriyordu, hemen çağırdım.
Ve hayatımda ilk defa bir Uber’le ülke değiştirdim!
Aşırı yakışıklı, İngilizce bilmeyen, son derece iyi bir arabası olan bir çocukla, İspanya’dan Fransa’ya geçtik. İletişimimiz sınırlıydı ama manzara, araba ve yolculuğun kendisi o kadar iyiydi ki fazla kelimeye de ihtiyaç duymadık.
Kalacağım otel Thalazur Saint Jean de Luz – Hôtel & Spa‘ya vardığımda ilk işim spa menüsünü incelemek oldu. Menü tamamen Fransızca. Sayfa sayfa ai çevirisi yapmaya da üşendim, resepsiyona indim, İngilizce versiyonunu istedim. Bana öyle bir baktılar ki sanki Saint-Jean-de-Luz’da İngilizce spa menüsü istemek uluslararası bir diplomatik kriz çıkarmakla eşdeğerdi. Yokmuş. Ben şaşkınlıkla onlara bakarken, onlar da şaşkınlıkla beni inceliyorlardı. Dünyanın en tuhaf talebinde bulunmuşum gibi!
Festival ekibinden sonra otel ekibi de benim neden orada olduğumu pek anlayamadı. Sanki çok alakasız bir yerdeymişim hissi verdi bütün bunlar bana. En son böyle bir hissi Aswan’da yaşamıştım. Abu Simbel’i görmek için Sudan sınırına kadar indiğimiz günlerdeki gibi…
Neyse, odam harikaydı. Ferah, kocaman, konforlu. Dev bir banyom, saçımı arkadan görebileceğim açılı aynalarım, yatağımın dışında kocaman bir koltuklu oturma alanım. Tam festival boyunca koltuktan yatağa yuvarlanıp tekrar hazırlanabileceğim türden müthiş bir alan.
Champagne, please!
İlk gün güzelce süslendim, San Sebastian’dan aldığım harika yelpaze gibi aksuarlarımla tam bir festival kızı oldum. Festival alanı Parc Ducontenia’ya otelimden oldukça kısa bir yürüyüş ile ulaşıp, VIP’ye geçtim. Ve işte o an anladım ki doğru yerdeyim.

DJ’in hemen arkasındayız. Kalabalık yok. Normalde festival VIP alanlarında sahne arkası birbirine girmiş, herkesin birbirini ezdiği bir ortam olur ya, burada kesinlikle öyle değil. Katılımcı sayısını çok iyi sınırlamışlar. Gerçekten müziğin içinde olabiliyorsun.
Barda şampanya var. Hem de öyle idare eder bir şampanya değil. Ben ikinci turdan sonra bardaki çocuğa “Sen bana üç tane ver. Hepsini bira bardağına koy.” dedim. Sonra iki gün boyunca elimde kocaman bardakta çok iyi bir şampanya ile takıldım.
Fransız erkeklerinin giyim kuşamına ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Hani son dönemde herkesin diline dolanan quiet luxury var ya… İşte bence bu estetik Fransızların genlerinde zaten mevcut. Keten gömlekler, kusursuz kesimler, çok iyi saçlar, güneş gözlükleri… Hiçbir şey fazla çaba gösterilmiş gibi durmuyor ama herkes inanılmaz iyi görünüyor.
Üstelik aşırı flörtözler. Tatlı, rahat, kendilerinden emin. Bir de dans etmeyi biliyorlar. Gerçekten biliyorlar!

İki gün boyunca inanılmaz eğlendim. Şımardım, dans ettim, müziğin içine girdim. Ben festival aksesuarlarım, kıyafetlerim ve biraz da İstanbul’dan gelmiş olmanın getirdiği farklılığımla onlara ilginç ve çekici geliyordum. Çok beğendiğim adamların gelip kulağıma hiç anlamadığım ama sırf Fransızca olduğu için seksi bulduğum bir şeyler fısıldamasından sonra dönüp “Fransızca bilmiyorum.” dediğimde hep aynı klişe cevabın başka versiyonlarını alıyordum: “Ah şimdi anlaşıldı yoksa seni Paris’te gözden kaçırmış olamazdım.” Ve her seferinde de buna bayılıyordum.
İyi müzik, flört, şampanya bence mutlu olmak için çok iyi çalışan bir formül.
Kimler çaldı?
Festivalin en güzel taraflarından biri de line-up’tı. Benim bütün bu maceraya başlamama sebep olan Notre Dame’ın yanı sıra, gerçekten çok iyi isimler vardı.
Marten Lou benim festivalde en sevdiklerimden biriydi, sonra Burning Man’de de müthiş bir set çaldı ve onu neredeyse başbaşa dinleme fırsatı yakaladığım için çok mutluyum.
Étienne de Crécy‘i daha önce hiç duymamıştım ama French Touch’ın yaşayan efsanelerindenmiş. Bunların dışında Berakbot çok tatlıydı. Sem Jacobs‘u hiç bilmiyordum çok sevdiğim parçaları oldu. Upsilon ise herkesi saatlerce zıplattı.
Kısacası iki gün boyunca Fransız elektronik müziğinin farklı kuşaklarını aynı sahnede dinleme fırsatı bulduk. Bu iki gün boyunca kaldığım kasabayı hiç görmedim, hiç spa’ya da inmedim. Öyle güzel eğlendik, öyle güzel dans ettik ki…
Bir gün daha, bir masal daha…
Festival bitti ama ben hemen ayrılmadım. Bir gün daha Saint-Jean-de-Luz’da kalmaya karar verdim. Ve sonunda kasabayı gerçekten görme fırsatım oldu. İyi ki de kalmışım!
Saint-Jean-de-Luz tam anlamıyla bir masal kasabası. Bask mimarisi, rengârenk kepenkleri, çiçeklerle süslü balkonları, küçük meydanları, sahil şeridi, limanı… Her köşesi ayrı güzel. Biraz kartpostal, biraz film seti, biraz da çocukluk masallarından çıkmış gibi.

Kasabanın çeşitli köşelerinde birbirinden güzel pastaneler keşfettim. Tatlılar, küçük pastalar, kahveler… Sabahları ise krep ve soğuk içeceklerle uzun uzun kahvaltılar yaptım.

Bir de mutlaka uğramanız gereken meşhur bir adres var: Maison Adam.
1660 yılından beri Saint-Jean-de-Luz’un meşhur Bask makaronlarını yapan tarihi bir pastane. Louis XIV’ün düğünü sırasında bu makaronların kraliyet ailesine sunulduğu anlatılıyor. Yani ben orada tatlı yerken aslında küçük bir Fransız tarihinin de içindeydim. Tabii benim önceliğim tarihten ziyade vitrindeki tatlılardı.

Bir diğer harika fırın Labechiloa Sarl‘dı. Tart hamuru gibi bir hamurun içinde muhallebi gibi bir içi olan tatlı benim en favorim oldu.
Bir de burası çizgili kumaşların ana merkezi. Başlangıçta Bask bölgesinde öküzleri güneşten ve sinekten korumak için kullanılan bu dokuma kumaşlar bugün yüzlerce euroluk metre fiyatları ile tam aksine prestijli yazlık evlerin malzemesi. Burada o kadar çok bu kumaşlara özgülenmiş dükkan var ki, beğendiğiniz kumaştan espadrilden, masa örtüsüne, sandalyeden perdeye ne isterseniz yaptırabiliyorsunuz. Bu da aklınızda bulunsun.

Bu kasaba bir ortaçağ masalı gibiydi. Ben ise başka bir masalımın prensesiydim. Aşırı güzel giyinen bir Fransız’ın bana neredeyse taptığı, şampanyanın hiç bitmediği, müziğin hiç susmadığı bir masalın. Ve o masaldan ayrılırken geriye yalnızca birkaç güzel anı, Shazam listeme eklenmiş yeni şarkılar ve yüzümde kocaman bir gülümseme kaldı.

Bazen bir şarkının peşinden gitmek, kendine yepyeni bir hikâye yazmak demek.
Notre Dame teşekkür ederim. Too late to be shy, too early to leave. ❤
